Biyahe


Nakadungaw ang aking paningin sa bintana ng sasakyang lulan kami. Mahaba-habang biyahe din ang pupuntahan namin sa isang bayan sa Zambales. Kaya naging katuwaan ko ang magmasid sa magagandang tanawin sa berdeng paligid- mga puno damuhan at malapad na taniman ng palay at tubuhan. Ikinatutuwa ko ring pagmasdan ang malinaw na kalangitan at matatayog na mga ulap.
Hay! Ang gaan sa pakiramdam! Napakapresko sa paningin ang ganitong larawan. Napakalayo nga sa karaniwang imahe ng kamaynilaan – matatayog na gusali, higanteng mga billboard na humaharang sa mga ulap, naggigitgitang mga sasakyan sa walang patid na sikip ng trapiko, at nagmamadaling bulto ng mga tao.
Nagtataka nga lamang ako dahil parang kami lang ni Mang Gusting, ang pinakamatanda sa grupo at direktor ng aming teatro, ang interesadong pagmasdan ang paligid. Ang mga kasama kasi naming mga kabataan galing ng syudad ay mas piniling matulog o kaya ay makipagkwentuhan sa may tatlong oras na biyahe.
Hindi kaya sila nasasabik namnamin ng kanilang mga mata ang bihirang tanawin sa labas? Hindi ba nila ikinatutuwa ang lumikha ng iba’t ibang imahe mula sa kumpol ng mga ulap?
Heto nga’t sa malayo, nabuo ko ang imahe sa aking isip ang kulumpon ng ulap na tila isang asong poodle na maputing-maputii na para bang nakalundag sa bundok para masalo ang Frisbee plate.
Naisip kong may dala nga pala akong kamera. Napakaganda makuhanan ng litrato ang ganitong mga larawan. Para sa akin, kailangang makunan ito ng larawan dahil mabilis ang paggalaw ng mga bagay dala ng ika nga’y modernisasyon. Baka ilang sandali pa ay kakainin na rin ng paatras na pag-unlad ang tanawing ito at tuluyan na lamang maging ala-ala.
Mula dito ay nagkapagpasya akong hindi matutulog o aabalahin ang sarili sa ibang gawain sa may tatlong oras naming biyahe.
Kailangang tumatak sa aking diwa ang panginginain sa damuhan ng mga kalabaw at baka. Sa pagtanaw ko sa mga nagliliparang mga migratory birds, ay para naring kasabay nila akong lumilipad sa himpapawid. Lumilipad at payapa ang isip!
Samantalang ang kabundukang tanaw sa malayo ay para na ring nangungusap at nagpapa-abot ng pagbati.
Sayang nga lamang at kami na lamang ni Mang Gusting ang nakakakapagpahalaga sa biyahe namin ito.
Sa biyaheng ito, hindi ako matutulog. Maalala ko man lang na bahagi pa rin ako ng mundo at may dapat na saysay ang bawat gawin para sa ikapagpapanatili ng mga tanawing ito.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s