Sukal


Naglakad-lakad akong ang patutunguhan ay hindi alam.
pinadpad ng dalawang nag-uunahang paa sa lugar na noo’y hindi pa napupuntahan.
Bagamat halhal sa pagod at habol hininga; tagaktak ang pawis at nag-aalala
Pansamantala’y naibsan ang pangamba sa harap ng tanawing napakaganda

Isang lugar iyong magaan sa pakiramdam
Matayog ang mga puno at presko ang hanging hinahalikan ang aking labi
Hangin! Hay ihip ng hanging tinutuyo ang aking pawis
Hinahaplos ang aking buhok, waring inang mapagsuyo sa anak niyang matagal nalayo.

Nagpatuloy sa paglalakad ang mga paang nalimot na ang salitang kapaguran
Narating ang batis at agad nagtampisaw, lumangoy sa tubig na pasalungat sa agos
Dinilig ang tuyong lalamunan at pinunan ang sisidlan
Baon ang ginahawang alaala ng kabataan

Nang makayari ay muling kinuha ang mga gamit
kung saan nahinto ay siyang simula ng pag-awit
muling sinimulan ang pag-uunahan ng mga paa
tinatabig, pinuputol gamit ang sundang ang mga balakid na sanga

Naglalakad akong ang patunguhan ay inalala
ilang sandali pa ay naging pamilyar sa daang tanaw nasa harap na
nakahinga ng maluwag at may pagngilid ng luha sa mata
sa wakas na landas ako’y pauwi na.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s