Si ate Belinda sa Panahon ng Pangungulila


blackyKanina sa tanghalian ay ginimbal ako ng isang balita. Patay na si Blacky, Toti kahapon pa. Nasagasaan habang papatawid sa kalsada. Dama ko ang lungkot sa nanginginig na boses ni ate Belinda. Katrabaho ko sya sa isang Non-Government Organization at masasabi kong napaka-dedicated sa mga adbokasiya ng organisasyon kaya nawalan na ng panahon sa pakikipagrelasyon hanggang tuluyan nang hindi nakapagbuo ng sariling pamilya.

Kaya naman ang mga alagang aso ay ganun na lamang kahalaga sa kanya. Ganun na lamang kasakit sa damdamin nya ang paglisan ng halos ituring na nyang sariling anak na si Blacky. Hindi ko alam paano ko papagaanin ang mabigat nyang damdamin. Shoot masamang kapalaran! Kailan lang ay kalaro ko pa ng habulan si Blacky sa opisina. Ngayon ay wala na sya. Maghahanda na ba kame ng programa para sa luksang parangal nya, para makatulong kameng dahan-dahan ay matanggap mo ang pagkawala ni Blacky?  Sino ang nakasagasa? Sana ay makarma sya.

Hindi nakasagot si ate Belinda. Nag-alala akong baka nasaktan ko siya. Loko ka Toti! Hindi ako maka-move-on sa pagkamatay ni Blacky. Noong isang buwan lang ay namatayan din ako ng isa pang alaga. Si browny.

Mas lalo akong nalungkot para kay ate Belinda. Kung ang mamatayan ng isang alaga ay masakit na, paano pa masusukat ang sakit na nararamdaman ng isang inang magkasunod na namatayan ng anak? Ate, ganun talaga. Minsan ay dumarating ang mga dagok sa buhay. Ang isipin nalang natin ay nasa mapayapa at tahimik nang lugar si Blacky. Doon ay masaya syang nakatingin at lagi kang binabantayan.

Blanko ang mata ni ate Belinda. Hindi ko mabasa ang emosyon nya.

Saka ate, isipin mong dakila ang aso mong si Blacky. Iyong sabi kong luksang parangal sa kanya, seryoso ako dun. Bayani si Blacky. Dalawang bagay ang nagawa nya: napamulat nya sa mga kapwa nya hayop na delikado tumawid sa kalsada. Pangalawa, nagpamulat sa mga pet-owner na huwag basta pabayaan sa kalsada ang mga alaga nila. Bayani si Blacky. Maihahanay sya kela Kabang, Saber the wonder dog, sa aso ni Rizal na si Verganza at sa Philippine Azkals!

Bahagya kong nabanaag ang kanyang pagngiti. Hindi ko alam kung dahil ba sa inihanay ko ang Philippine Azkals sa mga asong bayani o sa ideya na hindi nasayang ang pagkamatay ng aso nya?

Hindi lang ate Belinda. Maihahanay ang kanyang kabayanihan kela Rizal at Bonifacio! O baka hindi lang nasyon ang libel kundi internasyunal- kahanay nila Marx at Lenin, Bonaparte at Bolivar. Sapagkat siya si Blacky- the animal liberator! Magiging inspirasyon ang kanyang kwento sa paglakas ng pakikibaka ng mga hayop laban sa pagmamalupit, diskriminasyon at pagturing sa kanila bilang kalakal ng mga tao. Magiging isang sinding magtutuloy sa lagablab ng internasyunal na pakikibaka ng mga kahayupan, laban sa pananakit, pagpatay at paglalaro sa kanilang buhay ng mga tao. At sa tagumpay ay itatatag nila ang isang lipunang makahayop at may pagkakapantay-pantay.

Naputol ako sa pagsasalita ng tuluy-tuloy mula sa malakas na dagok sa aking batok ni ate Belinda. Napayuko sa napakatamlay na pananghalian kong instant pancit canton. Napag-isip-isip ko: mukhang kailangan kong sumabay sa pakikibakang iyon ng mga hayop. Salamat sa pagpapamulat mula sa pagpanaw ni Blacky!

_____

Paalam Norman! Salamat sa mga ala-ala.

Dalamhati’t pakikiramay sa naulilang si ate Derek.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s