Pamasahe


“Ma’ma para sa tabi!”, malumanay na sigaw ng ale sa drayber ng dyip na sinakyan nya. Alas-10 palang ng umaga, sapat ang oras para maihanda at mailuto pag-uwi sa bahay ang pinamiling pananghalian ng pamilya.

“Ale bayad mo muna!”, nakakunot noo’ng hiyaw ng drayber sa kanya. Nagulat ang ale sa sinabi ng drayber. Kanina lang nung kasasakay pa lamang nya ay nag-abot na kaagad sya ng otso pesos pamasahe sa drayber na ito. Tandang-tanda ng ale na nakapagbayad na sya dahil beinte na lamang na buo ang nasa bulsa nito. Imposible din namang hindi sya matandaan ng drayber dahil nasa likod lamang sya ng driver-seat nakaupo.

“Ale, manloloko ka ah. Siguro’y araw-araw mo ginagawa ito. Akin na’ng pasahepamasahe mo!”

Namula sa pagkapahiya ang ale. Sa tanang-buhay nya’y ngayon lang ito nangyari. “Ilang beses ba ako kailangang magbayad sa inyo ma’ma? Nagbayad na ako ah.”

“Manloloko ka ale. Siguro’y araw-araw mo ito ginagawa!”

“Huwag kang magsalita ng ganyan ma’ma, drayber ka pa naman. Baka makarma ka!” Nanliliit na sa pagkapahiya ang ale. Sinusulyapan nya ang isang lalakeng nakasaksi sa pag-abot nya ng pasahe kaninang kasasakay pa lamang nya sa dyip. Ngunit hindi ito umiimik o sumisenyas. Hindi siya ang nakasalang. Wala siyang pakialam.

“Ale alam ng drayber kung sino ang hindi pa nakakapagbayad! Manloloko ka ale!”

“Putris ka! Paano mo matatandaan lahat?” Puno ang ale ng hinanakit hanggang magsikip ang dibdib at pumusyaw ang kulay ng kanyang paligid.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s