Sumaboy ang gatas sa bahaging iyon ng kalye Antipolo


rilesPatuloy lang sa paglalakad ang ale habang binabaybay ang kalye ng Antipolo St., sa Sampaloc, Maynila. Malalim ang iniisip at mukhang ayaw paggambala mula sa sigawan ng mga tao sa paligid.

Wala pang isang buwan nang iwanan nya sa probinsya ng Sorsogon ang kanyang nag-iisang anak na si Jane. Pinaalagaan nya muna ito sa kanyang ina habang siya’y nasa Maynila para mangatulong sa isang mayamang pamilya.

Awang-awa sya sa anak na lagi na lamang Am – tubig mula sa unang kulo ng sinaing na bigas, ang pinadidede buhat nang mabalo ang ale noong makagat ng cobra ang asawang manggagapas sa palayan.

Pangarap ng ale na bumili ng ilang lata ng gatas na Nestogen 1 para kay Jane sa unang sweldo para makabawi ang katawan ng bunso. Bukas ay linggo, day-off nya sa trabaho, pinayagan sya ng amo na makauwi sa kanila sa probinsya para madalaw ang anak kahit ilang oras lang. Aabangan nya ang unang byahe ng tren bandang alas-4 ng madaling -araw sa Tutuban, siguro’y mga alas-3 ay makakadating na sya sa kanila. Mga alas-7 siguro ang huling byahe ng tren kaya sasabay na sya dito para makadating ng madaling-araw sa bahay ng amo nang sa ganoon ay hindi naman madala sa pag-uwi nya isang beses sa isang buwan.

Sa isip-isip nya, mahabang panahon na rin ang apat na oras para mayakap at mahagkan ang anak. Maswerte na sya sa pagsulit sa apat na oras na iyon lalo pa at may ilang lata ng Nestogen syang maiiwan sa anak, sapat na siguro hanggang sa susunod na katapusan na may maiuuwi muli syang gatas.

Kaya pagkaabot ng amo ng kanyang sweldo, kinuwenta agad nya magkano ang gagastusin sa limang lata ng Nestogen 1 -P357 bawat isang 900 grams; pamasahe sa tren balikan – P400; iaabot sa nanay panggastos sa bahay – P500. Sa kwenta nya ay kulang P200 nalang ang matitira sa budyet  para sa personal naman nyang pangangailangan. Hindi na importante sa kanya iyon. Ang mahalaga ay makauwi, madalaw ang anak at  may maiabot sa nanay para sa gastusin sa bahay.

Naglalaro na sa isip nya ang magiging itsura ni Jane sa  ilang buwan na sunud-sunod na pag-inom ng masustansyang gatas. Nakikita nyang mataba, matalino at masiglang nag-lalaro ang masayahing anak na sasalubong sa kanya sa pinto tuwing dadating mula Maynila. Kung sabagay, tabain naman talaga noon pa si Jane kaya alam nyang magiging mabilis ang pagganda ng katawan nito. Hindi nya napansin ang kanyang paghagikhik na dahilan ng paglingon sa kanya ng mga nakasalubong na mga tao galing ng palengke ng Dapitan. Pero wala syang pakialam anuman ang isipin ng mga tao.

Patuloy lang sa paglalakad ang ale habang binabaybay ang kalye ng Antipolo St., sa Sampaloc, Maynila. Malalim ang iniisip at mukhang ayaw paggambala mula sa sigawan ng mga tao sa paligid.

“Ale andyan na ang tren!”

Ibinaba na ang barandilya para harangan ang pagtawid ng mga sasakyan. Sa ilang sandali ay mapapalitan ang mga dyip sa pagiging hari ng kalsada.

“Ale huwag kang tatawid andyan na ang tren!”

Maging ang maingay na sirena ng tren ay hindi nakagambala sa pangangarap ng ale.

Noong umaga na iyon, nahugasan ang maitim na kalsada sa parteng iyon ng Sampaloc at naging mabango ang amoy ng paligid mula sa sumaboy na gatas-pambata na kanina’y hawak ng ale, pasalubong sa kanyang anak. ###

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s