Baryang Sampung Piso


Tanging pera sa bulsa ko ay baryang sampung-piso

Nakaukit doon ay si Mabini at Bonifacio.

Ang pera ko nalang ay sampung piso,

May mararating pa kayang malayo?

 

Naglalakad ako noon alas-7 ng umaga.

Nag-aabang ng bus mula Mandaluyong pauwi ng Nova.

Baryang sampung piso ay walang kalansing na nalilikha,

Wala pang almusal at humihilab ang sikmura.

 

Maya-maya pa ay may pumarang bus sa loading bay.

Sumakay ako. Sa bandang hulihan sadyang umupo.

Kaunti ang pasahero, tiyempong hindi kaagad siningil ng kunduktor

Dahil ako ay malayo.

 

Parang karo ng patay ang pag-usad ng trapiko sa Edsa.

Walang pinag-iba sa bara ng tuyung-tuyo kong lalamunan.

Nakakapaglaway ang mga inilalakong mani at tubig mineral.

Gustuhin mang bumili ay hindi magawa dahil hindi sapat ang baryang hawak.

 

Sa wakas nakausad ng bahagya ng sasakyan.

Nag-umpisang maningil ang Mamang naniniket.

Walang tigil ang pagkabog ng dibdib.

Kulang ang pasaheng maibibigay,  paano na yan?

 

Ngarag ang boses nang inusal ng aking bibig ang paroroonan:

“Mama sa Cubao”, kahit ang totoo ay sa Bayan.

Nang-uusisa ang titig ng kausap.

Nakatitig sa aking mata habang ang tiket ay iniabot.

 

Mula noon ako ay nagtulug-tulugan, nagbantay…

Dumagsa ang maraming pasahero sa bandang Santolan.

Lumampas ng Cubao na hindi namura o nasigawan

Ng Mamang kundoktor na hindi ako natandaan.

 

Ang karanasang ito ay hindi ko malilimutan.

Eksenang lihim na karanasan ng maraming tulad kong mananakay.

Salamat kay Mabini at Bonifacio;

Sa kanilang katahimkan!

 

  

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s