Busyador (Bird’s Nest Gatherer)

Ni Pupong Florentino

 

Nakatingin sa ulap sa gitna ng pag-aagaw ng liwanag at dilim sa madaling-araw
abala ang isip sa pagbalik sa mga ala-ala ng nagdaan
ang  alapaap na tanaw ay larawan
ng masasayang gunita ng mga mahal.

nakaupo sya sa kanyang pugad.
Sinasamyo ang malamig na hangin sa Silangan,
tila musika at halakhak ng masasayang sandali
ang daluyong ng mga alon sa Pasipiko.

Subalit hindi sya naglalakbay.

isip at puso lamang nya ang may paggalaw

ngunit katawan ay tila tuod na maghapong nakabantay

sa mga pugad ng mga mapaglarong ibong Balinsasayaw.

Nakamasid sa paligid sa tuwi-tuwina ang mga mata,
subalit hindi sa paghihintay ng pagbabalik
ng kanyang anak o asawa.
Handang magtanggol laban sa mga magtatangkang
magnakaw ng pugad na kung saan siya lamang
ang may pahintulot na kumuha.

napapanis ng walang saysay ang kanyang mga laway,
nasanay nang maging manipis ang tono ng boses sa pag-iisa,
na syang kabaligtaran ng laway ng ibong binabantayan.
nadudurog at humihina ang pundasyon ng mga bundok,
subalit matibay sa araw-araw ang dalawa nyang paa at braso.

at ang mga pugad na kanyang maani,
katumbas na’y salapi, inumit sa ibong may-ari.
mga pugad ng balinsasayaw na pagkamahal-mahal,
sa kawalang palad ay hindi nya man lang matitikman ang sabaw.

Namumugad siyang walang inakay.
Siya na tanging nasa pugad ngunit walang naghahatid ng pagmamahal.

Ilang taon na ring hindi kapiling ang pamilya,

Parang Alcatras ang islang binabantayan upang kumita.

Sumisikat at lumulubog ang gintong silahis ng araw,
hinahawa at niyayakap ng kanyang sinag ang mga alon sa dagat.
subalit sa lahat, siya lamang ang nag-iisa’t walang karamay
sa gitna ng malawak na pusod ng dagat.

 

 

Below are the English and Thai translation:

 

Bird’s Nest Gatherer
by Jhovert Guadian

Looking at the clouds in the middle of force between
light and darkness at dawn.
Mind is busy reminiscing the memories of the past
the clouds overview seem like television
of the happinest memories of love ones.

Sitting on his nest
Gasping the cool breeze of the air in the east,
just like music and laughter of the happinest moments
the surge of waves in the Pacific.

Yet, he doesn’t journey

His mind and heart only move

But the body is like a log waiting all day long
in the nests of some playful swiftlets.

Eyes are watching the surroundings moment by moment
but not waiting for the arrival
of his child nor his wife
Ready to defend against those who will attempt
To steal the nest when he alone
has the authority to obtain.

Saliva is spoiled without any sense
being used to having a thin tone of voice due to being alone.
that is the opposite of the saliva of the bird being guarded.
Yet his feet and arms are strong day by day

And the nest that he can gather
Commensurates a penny, drinks to a bird’s owner
The nests of a swiftlet which is so expensive
with no luck he may not be able to taste the broth.
He is nesting without a nestling
He who is in the nest that no one delivers love.

It has been years since he is away from his family,

The island that is monitored is like an Alcatraz just to make a dime.

Shining and setting the golden rays of the sun
Divides and embraces the wave of the ocean by it beams
Yet to all, he is alone having no companion
In the middle of vast and deepest ocean.

 

 

 

 

บูชาโด้(Busyador)

Chaiyachot Uttamang

 

มองหมู่เมฆคราเคลื่อนอยู่กลางไรแสงและความสลัว ขณะเรื่ออรุณ

ด้วยจิตที่หวนระลึกถึงความทรงจำแห่งอดีตที่ผันผ่าน

หมู่เมฆที่ดูราวกับโทรทัศน์

จากความทรงจำสุขสุดซึ้งของรักหนึ่ง

 

เมื่อนั่งอยู่ในเรือนรังของเขา

ห้วงที่ลมเย็นแผ่วพลิ้วอยู่ในสายลมตะวันออก

ดุจดั่งดนตรีและสำรวลเสียงจากห้วงขณะอันสุขซึ้ง

ท่ามมหาสมุทรแปซิฟิกระงมคลื่นเคลื่อน

 

เขายังมิได้เดินทางไกลไปไหน

ด้วยหัวจิตหัวใจที่มีแต่การเคลื่อนไหว

 

แม้ร่างกายซึ่งเป็นดั่งท่อนซุงที่รอคอยอยู่ตลอดวันอันยาวนาน

ในเรือนรังของนกนางแอ่นที่สนุกซุกซน

 

ดวงตาเฝ้าดูสิ่งรายรอบอยู่ทุกครู่ครา

ทว่า มิได้เฝ้ารอการมาถึง

ของทั้งลูก และ เมีย

ตื่นพร้อมสำหรับการปกป้องจากเหล่าผู้ที่พยายาม

จะมาขโมยเรือนรังเมื่อเขาอยู่ตามลำพัง

กับอำนาจที่ต้องรองรับ

 

น้ำลายจะเปื่อยสลายไปเสียเปล่าหากปราศจากความตระหนักนึก

ด้วยสิ่งที่เคยเป็นไป ในท่วงเสียงแผ่วเลือนขณะอยู่อย่างเดียวดาย

ต่างจากน้ำลายของนกที่ได้รับการเฝ้าคุ้มครอง

ทั้งที่เท้าและแขนของเขายังแข็งแรง ในแต่ละวันที่ผ่านไป

 

และเขายังคงเก็บรังนกได้

เทียบได้เพียงสักเพนนี ที่จะดื่มให้กับนกผู้มีเจ้าของ

รังนกนางแอ่นที่ราคาแพงลิ่ว

กับความไร้บุญวาสนา เขาไม่มีความสามารถแม้แต่การที่จะได้ลิ้มรสน้ำซุป

 

เขากำลังทำเรือนรังโดยไร้ซึ่งรังสักรัง

เขาซึ่งอยู่ในเรือนรังซึ่งไม่เคยมีใครหยิบยื่นความรักให

เป็นเยี่ยงนี้มาหลายปีดีดักนับแต่เขาพรากจากจากครอบครัว

เกาะซึ่งถูกควบคุมราวกับ ‘เกาะอัลคาทราซ’ ที่ให้ได้เพียงหนึ่งเหรียญ ‘ไดม์’

 

เพรื่อแสงและรัศมีสีทองจากตะวัน

ได้แบ่งและรวมคลื่นของมหาสมุทรด้วยลำแสง

ทั้งหมดทั้งมวล เขาผู้ซึ่งอยู่โดยลำพังอย่างไร้ญาติขาดมิตร

ณ จุดกึ่งกลางของมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลและลึกล้ำสุดหยั่งรู้

Pag-Ibig Alinsunod sa Pakete ng Tide Ultra

ni Gilbert M. Sape

Sabi ko
ayaw kong maglaba sa gabi
hindi ko alam kung bakit

siguro’y ayaw kong makitang
nakasungaw ang bituin sa ulap
at pinapanood ang bawat kong kusot

pero hindi kagabi—
ang totoo
naglaba ako

sinamantala ko ang pangungulimlim
ng bituin sa nangingilid na ulap

at natitiyak ko
maputi ang aking nilabhan
sinunod ko yata ang bawat instruksyon
sa likod ng pakete ng tide ultra:

1. kunin sa timba ang damdaming
matagal nang ibinabad

2. kusutin nang mabuti
pabulain
pabulain upang matiyak na
natatakpan na ng bula
ang mga salitang noon pa sana sinabi

3. at dahil nahuli na sa sikat ng araw
na siyang pagkukulahan,
lagyan na lamang ng clorox
upang kumupas at walang makakita
sa mantsa ni Eros

4. banlawan
maraming banlaw
at tiyaking maisama sa tubig
ang mga sentimiyento
at panghihinayang

5. ibuhos sa kanal ang tubig
upang makapagtago sa burak
ang mga pagsinta

6. isampay sa mahanging lugar
ang nilabhang damdamin
pabayaan itong makahinga
matagal na rin namang
naikubli ito sa baul

Pagmumuni pagkatapos…

napigaan ko na ang damit
mariin
nakalimutan ko nga lamang
pigaan ang tubig sa aking mata

paalam muna
samantala’y magpapatuyo muna ako—
ng damit
ng mata

sana’y walang makakita

salamat sa pakete ng tide ultra

Buntong – hininga

ni Eduardo Calasanz

Hindi mahuhugasan
ng beer o hinebra
Ang mga bakas ng luha
Sa puso ko at mata.
Nakapagtataka talaga
Kung paano nakasalalay
Ang anumang pag-ibig
Sa maliliit at walang kuwentang bagay:
Mga pagtawag sa telepono
Apat na beses sa isang araw,
Araw-araw;
Ang paghawak ng kamay,
Paghaplos ng pisngi,
Ang pagsandal ng ulo sa balikat
At pagnamnam ng labi sa labi;
Ang madalas na paglabas,
Mga takas, sundo, hatid;
Ang pag-upo-upo sa tabi,
Nagbibiruang walang-saysay,
Nakatutuwang magbabalak
Kung kailan ang kasal
O ilan ang anak;
At marami pang iba,
‘Ika nga.
Kayrupok naman
Ng isang pag-ibig
Na umuusbong, lumalahong madali
Dahil sa isang sulat,
O dahil sa isang ngiti.
Marupok tulad ng buhay,
Tulad ng lahat.