Isda na si Gloria

Bihira na ngayon ibalita kung ano na  ang lagay o ano na ang update sa dating pangulo na si Gloria Macapagal-Arroyo. Ang huli ay nung manalo uli sya bilang kongresista sa 2nd district ng Pampanga gayong kahit minsan ay hindi naman nangampanya. At kahit mas marami pa ang liban kaysa sa pasok sa kongreso nitong nakaraang 15th congress dahil sa kondisyon nya, pilit pa rin nyang isinisiksik ang sarili sa kapangyarihan ng pultika. Ang sabi ay naka-hospital arrest pa rin naman sya sa Veterans Memorial Hospital at namamahinga pero bukod dun, GMAano na nga ba?

Nagulat ako nung malaman na may isang breed pala ng tilapia na ipinangalan kay Gloria Macapagal-Arroyo. Hindi ko alam kung dapat bang sabihing  ang isdang ito ay in honor of Gloria o simpleng basta ipinangalan kay Gloria. Maraming pagkakatulad ang tilapiang ito sa nasabing dating pangulo: maliit at may batik. Malansa din ang amoy at matabang ang laman.

Nang malaman ko kung ano pa ang mga katangian ng isdang ito, hindi na ako nagulat: peste kung ituring ng mga mangingisda dahil kumakain ng maliliit na isda at semilya ng iba pang kapwa tilapia. Dumadami kahit hindi alagaan. Manginginain ng pagkaing para sana sa mga native na tilapia, bangus at sugpo. Dahil dito, mas dadami ang lahi ng mga gloria sa palasidaan hanggang maubos ang mga dapat sanang dumami na isda para ibenta sa merkado. Gloriang-gloria nga!

Kaya kung sa sunod na may magtanong kung nasaan na nga ba si Gloria, mabilis ang sagot ko ng ganito: naroon sa palaisdaan namimerwisyo!

Advertisements

New Graduates at ang Dadatnang Mundo ng Empleyo

Isa ang buwan ng Marso sa mga pinaka-inaabangan ng mga estudyante. Pagtatapos ito ng school year at pagsisimula ng bakasyon.  Buwan din ito ng pag-martsa para makuha ang diploma ng mga magtatapos.

Tinatayang isang milyong mag-aaral ang magtatapos sa kolehiyo ngayong taon, ayon sa Commission on Higher Education (CHED).  Madadagdag  sila sa pwersang paggawa ng bansa na ngayon ay  62.84M mula sa kabuuang 92.34M populasyon ng bansa.

Ang malaking hukbo ng unemployed at under-employed

Ipagmamalaki ng PNoy administration na tumaas ng 6.6% ang GDP (Gross Domestic Product) ng Pilipinas.  Pinakamalaki sa buong ASEAN (Association of South East Asian Nations). Pinakinabangan ng pinaka-malalaking korporasyon at iilang elitistang pamilya ang kalakhan ng pagsulong na ito at kakatiting ang nakarating na pakinabang sa mamamayan.

Kaya tinatawag ito na “ jobless growth”.  Nananatiling malaki ang  4.4M walang empleyo at 7.5M underemployed (2012).

Hindi malutas-lutas ang problema sa disempleyo.  Kahit pa sinabi ni PNoy nuong huling SONA na mababa na ang unemployment rate na  6.9% nuong Abril 2012, hindi maikukubling masama ang katayuan ng empleyo sa Pilipinas. Madaya ang paraan ng pag-uulat sa katayuan ng empleyo.  Isinasama sa employed kahit yaong nakasingit lamang ng isang (1) oras na trabaho sa loob ng dalawang linggo sa panahong ginagawa ang sarbey.

Sa isang pag-aaral ng World Bank, kailangang lumikha ang Pilipinas ng 3.5M jobs bawat taon.  Sinabi ni Motoo Konishi, World Bank country director na mula ngayong taon hanggang 2016, kailangan ng empleyo para sa 14.6M.  Imposible ito sa target ng gubyernong PNoy na  1M jobs taun-taon.

 “Job mismatch”:  Paano ito pinakitunguhan ng gubyerno?

“Job mismatch” ang itinuturong dahilan ng Department of Labor and Employment (DOLE) sa hindi pagka-empleyo ng bagong graduates.

Kailangang umanong solusyunan ang papalaking agwat ng akademya sa industriya sa pamamagitan ngcorporatizationpartnership with business sectors at pagdi-develop ng mga kurikulum sa mga unibersidad kasama ang mga pribadong negosyante. Sang-ayon ito sa framework ng Private-Public Partnership ng kasalukuyang administrasyon.

Napapagtibay ito ng mga probisyon at batas tulad ng R.A 7224 o “Higher Education Act of 1994” na nagbigay sa CHED ng tungkuiling bumuo ng mga patakaran, pananaliksik, development plans at iba pa para iayon sa hinihingi ng negosyo ang disenyo ng pagpapatakbo nito sa Higher Education System ng bansa. Kasabay ng pagpayag sa mga state-run universities na maglunsad ng joint-venture agreements sabusiness sector para makapag-generate ng income para sa mga unibersidad.

Kakulangan sa budget ng state universities and colleges (SUC’s) ang nag-udyok sa mga unibersidad na higit pang palakasin ang impluwensya ng business sector sa maraming transaksyon, programa at disenyo ng antas kolehiyo sa bansa.

Halimbawa dito ang Memorandum of Cooperation ng CHED sa Management Association of the Philippines(MAP) na nagbigay-laya sa pribadong sektor na impluwensyahan ang tutok ng mga unibersidad sa mga kursong hinihingi ng pandaigdigang merkado.

Nagli-link ito sa kanila at sa unibersidad para sa  apprenticeship o pre-employment trainings ng mga estudyante  sa aktwal na trabaho sa mga pabrika at empresa na sa esensya ay mekanismo sa pagtitipid ng kapitalista na kumikita pa sa mga binabayad ng mga estudyante sa trainings kahit pa aktwal na silang nagtatrabaho.  Kasabay nito ang pagdivelop ng kurikulum ayon sa hinihinging demand ng lokal at dayuhang merkado.

Para pa rin maibsan umano ang problema sa “job mismatch”, inilunsad ng DOLE ang pagtutulungan ng mga pribado at pampublikong unibersidad at kolehiyo sa “Project Jobs Fit” o ang paggabay sa mga mga kursong dapat pinapalakas at hinihikayat para tiyak na may trabaho mapapasukan pagka-graduate.

Sa taong ito dapat daw tutukan ang mga kurso na may kaugnayan sa agrikultura tulad ng agro-forestry, agricultural engineering, agribusiness, agri-technology, agri-entrepreneurship at fisheries. Idinagdag din ang information and computer technology, veterinary medicine, broadcast technician video graphic artistry ateducation.

Walang tiyak na trabaho sa bayang walang tunay na pambansang ekonomya

Pangangailangan sa labas ng bansa ang nasa isip ng gubyernong PNoy kaya mismatch ang tinukoy na problema.  Pagpapakita itong trabahong overseas o kaugnay ng mga negosyong mula sa labas gaya ngbussiness process outsourcing (BPO) at mga call centers ang inaasahang lulutas sa problema ng lumolobong unemployment.  Malaking bahagi rin ng target na empleyo ang pag-eksport ng higit na dumadaming manggagawang Pilipino (OFW).

Pero hindi naman sana dapat na iasa sa labas ang pagbibigay trabaho sa lumalaking pwersa ng paggawa ng ating bayan.  Dapat nilulutas ito sa loob ng bayan lalo’t malaki ang potensyal kung ang titingnan ay ang kabuuang rekurso ng Pilipinas bilang tuntungan ng pagpapaunlad.

Ang problema, walang plano ang gubyerno na itindig na isang tunay na pambansang ekonomya.  Umaayon lamang ang mga programa nito sa ekonomya sa disenyong neoliberal.  Pagbibigay luwag ito sa mga negosyong dayuhan na sa kalakhan ay portfolio investments ang ipinapasok sa bansa. Kaunting trabaho lamang ang nililikha, walang naisasaling teknolohiya at grabe kung humigop ng ganansya sa bansa.

Madalas na ibida ni PNoy ang malaking potensyal ng BPO.   Walang katiyakan kung hanggang kailan ito sa Pilipinas.  Mababa ang sahod kung ikukonsidera ang napakalaking health risk, at tulad ng maraming trabahong mapapasukan ngayon, kontraktwal ang empleyo rito. Nangangako din siya ng job creation sa infrastructure at tourism.

Walang matatag na programa ang gubyerno sa pagpapaunlad ng industriya na siyang maaasahang iempleyo ng maramihang lakas paggawa at siyang magsusustini sa agrikultura. ###

Ang mga New Graduates at ang Dadatnang Mundo ng Empleyo

Anyare ang kasabihang Edukasyon ang Susi sa Magandang Bukas?Sa buong taon, isa ang buwan ng Marso sa mga pinaka-inaabangang yugto sa buhay ng mga estudyante. Hudyat kasi ito ng pagtatapos ng taong pampanuruan para sa pagsisimula ng bakasyon para makapaghanda sa panibagong taon ng pag-aaral o kaya naman ay buwan para mag-martsa para makuha ang diplomang simbolo ng pagtatapos sa pag-aaral.

Ngayong taon, tinatayang humigit kumulang sa isang milyong mag-aaral ang magtatapos sa kolehiyo ayon sa tala ng Commission on Higher Education (CHED). Sila ay madadagdag sa papalaking lakas-paggawa ng bansa na ngayon ay nasa kabuuang 62. 84 Milyon mula sa 92.34 Milyong kabuuang populasyon ng bansa.

Ang malaking tanong ay kung saan mapupunta ang mga bagong graduates na ito sa pagpasok nila  sa mundo ng empleyo?

Kamakailan lamang ay naglabas ng pahayag ng pagkabahala ang DOLE (Department of Labor and Employment) tungkol sa lumalaking “job mismatch” sa aktwal employment oppurtunity ng mga newly graduates kaiba sa kung ano ang kanilang tinapos na kurso sa kolehiyo.

Sa kabila ng pagmamalaki ng P.NOY administration na tumaas ng 6.6% ang GDP(Gross Domestic Product) ng Pilipinas na pinakamalaki sa buong ASEAN (Association of South East Asian Nations), ay tayo naman ang may pinakamalaking “ jobless growth” mula sa 4.4 Milyong unemployment rate at 7.5 Milyong underemployed.

Ang itinuturung dahilan dito ay ang pagiging magkalayo ng produced graduates ng akademya sa hinihinging demand ng negosyo at merkado. Kung kaya kailangang umanong solusyunan ang papalaking gap ng akademya sa Industriya sa pamamagitan ng corporatization, partnership with business sectors at pagdivelop ng mga kurikulum sa mga unibersidad kasama ang mga pribadong negosyante. Ito ay sang-ayon sa framework ng Private-Public Partnership ng kasalukuyang administrasyon.

Napapagtibay ito ng mga probisyon at batas tulad ng R.A 7224 o “Higher Education Act of 1994” na nagkakaloob sa CHED na bumuo ng mga polisiya, pagsasaliksik, development plans at iba pa para iayon sa hinihingi ng negosyo ang desinyo ng pagpapatakbo nito sa Higher Education System ng bansa. Kasabay ng pagpayag sa mga state-run Universities na maglunsad ng mga joint-ventures agreement sa mga business sectors para makapag-generate ng income para sa mga unibersidad.

Ang papalaking kaltas sa budget ng mga SUC’s (State Universities and Colleges) ang nag-udyok sa mga Unibersidad na higit pang palakasin ang impluwensya ng business sector sa maraming transaksyon at programa at disenyo ng Mataas na Edukasyon sa bansa.

Katulad na lamang ng buuhin ang Memorandum of Cooperation ng CHED sa MAP (Management Association of the Phlippines) kung saan binibigyang laya ang pribado at mga negosyante na impluwensyahan ang tutok ng mga Unibersidad sa mga kursong hinihingi ng pandaigdigang merkado; pagli-link sa Unibersidad para sa  apprentice o pre-employment trainings ng mga estudyante  sa aktwal na trabaho sa mga pabrika at empresa na sa esensya ay mekanismo para sa pagtitipid ng kapitalista at  para kumita pa mula sa mga binabayad ng mga estudyante sa kanilang mga trainings.  Kasabay ng pagdivelop ng kurikulum ayon sa hinihinging demand ng lokal at dayuhang merkado.

Para maibsan umano ang problema sa “job mismatch” ay inilunsad ng DOLE ang pakikipagtulungan sa mga pribado at pampublikong Unibersidad at kolehiyo na “Project Jobs Fit” o ang paggabay sa mga estudyante at kolehiyo sa kung anong mga kurso ang dapat pinapalakas at pinanghihikayat  para tiyak na may trabaho silang mapapasukan pagka-graduate. Sa taong ito dapat daw tutukan ang mga kurso na may kaugnayan sa Agrikultura tulad ng Agro-forestry, agricultural engineering, agribusiness, agri-technology, agri-entrepreneurship at fisheries; Information and Computer Technology, veterinary medicine, Broadcast Technician Video Graphic Artistry at Education.

Hindi nakakapagtakang sa agrikultura naka-sentro sapagkat ito ang kailangan ngayon ng global na merkado pangunahin sa mga bio-fuel source na mga pananim tulad ng Jetropa, palm tree, mais at niyog at pagkaing halaman tulad ng trigo, poultry at piggery, prutas, asparagus at iba pa na kailangan ng maraming mga bansa sa mundo na may kakulangan sa supply sa pagkain.

Kaya saan ang tunguhin ng mga bagong graduates ngayong taon?

Dahil ang kurikulum ay nakadisenyo para sa kahingian ng merkado, at ang mga mag-aaral ay hinuhubog sa akademya para maging pleksible, maamo at mura ang lakas-paggawa (Embourgeiosment, Immiseration, Commodification – Marxism Revisited: A Critique of Education in Capitalist System); hindi nahuhubog ang kabuuang potensyalidad ng mga mag-aaral para tingnan ang sarili bilang bahagi ng kolektibong pag-aambag sa pagpapaunlad ng lipunan.

Ang pagtingin sa mag-aaral bilang kalakal at na ang edukasyon ay dapat nakaugnay sa social relations at demand ng capitalist market ayon kay Dave Hill, Nigel et al. sa  librong Embourgeiosment, Immiseration, Commodification – Marxism Revisited: A Critique of Education in Capitalist System; ay nagpapakitid umano sa values system ng edukasyon bilang magsisilbi sa interes ng negosyo lagpas sa interes at kapakinabangan ng lahat.

Kung kaya mula dito ayon kay Prof. Simbulan ng University of the Philippines, ang edukasyon ay nagtuturo ng  maling values formation sa mga estudyante ng pagiging competitive, makasarili at makitid  imbes na mag-ambag para sa kabuuang pag-unlad ng bayan. Makikita ito sa papalaking bilang  ng mga OFW (Oversees Filipino Worker)  na ngayon ay nasa 10.5 Milyon, na taun-taon ay nadadagdagan pa dahil sa kakulangan ng opurtunidad sa empleyo dito sa bansa.

Samantalang, patuloy na hindi natututukan ng pamahalaan ang productive forces sa pagpapaunlad ng ekonomiya ng bansa. Sa huling datos ay lomobo ang service sector sa 45. 9 kumpara sa Industriya na 34 at agrikultura na nasa 20 porsyento lamang sa kabuuang GDP. Nasa serbisyo ang 51.8% ng trabaho at malayong napag-iiwanan ang agrikultura sa 32.2% at industriya sa 15% gayong hindi ito produktibo dahil hindi ito lumilikha ng bagong halaga para sa sirkulasyon ng produksyon- mula produksyon tungong konsumpsyon pabalik sa produksyon. Hindi nakakapagtaka kung bakit atrasado, maliitan at hindi regular ang empleyo na nakukuha ng marami sa mga manggagawa sa serbisyo.

Ito ang haharapin dilemma ng mga bagong nagsisipagtapos ngayong taon – ang masadlak sa isang lipunang walang malinaw na direksyon para mamaksimisa ang kanilang mga potensyalidad at husay na nahubog mula sa apat o higit pang taong ginugol sa mga Unibersidad. Sinadya ng sistema na ang marami sa kanila ay mauwi sa kawalan ng empleyo at madagdag sa papalaking hukbo ng reserbang paggawa upang makontrol at mapahina ang mga organisadong hanay ng mga manggagawa na huwag maggiit ng kanilang mga makataong interes dahil sakali mang magprotesta sila ay napakarami namang reserba ang nagnanais makakuha ng trabahong mayroon sila.

Sa gayon ay makinis na mapapatupad ng mga negosyante ang iskema ng kontraktwalisasyon, kaswalisasyon at pagbuwag sa anumang organisasyon ng mga manggagawa sa layuning higit pang magkamal ng tubo at kita mula sa mga ito. Ito ang dadatnang anarkiya sa produksyon ng mga bagong nagsipagtapos.

Kung kaya sa kabuuan, hindi na relevant ang kasabihang “ang edukasyon ang susi sa tagumpay at magandang buhay” sa ganitong kaayusan. Sapagkat dinikta na ang silbi ng edukasyon para sa interes ng negosyo at pribadong sector sang-ayon sa neo-liberal na disenyo.

Ang tanong nalang ay hahayaan ba ng mga bagong nagsipagtapos na mga mag-aaral na dagdag sa lakas-paggawa na magpatuloy ang  ganito o gagamitin nila ang kanilang husay at talino para ito mapagbago patungo sa isang kaayusang kagalingan at interes ng lahat ang laging isinasaalang-alang.

 

 

Ang Tunay na Kaunlaran

 

Sila ang mga kabataan sa siyudad na sabik sa palaruang gawa ng kalikasan.

Akala ko, nandito na sa Maynila ang lahat ng pangangailangan ng tao. Sa kamaynilaan matatagpuan ang mga nagtatayugang mga gusali, dambuhalang mga mall, magagarang sasakyan, MRT at LRT, amusement parks at kahit ano na yatang maisip ng tao.

Subalit nagkamali ako. Kahapon ay inimbitahan akong sumama sa outing ng aking kaibigang organisasyon sa Paranaque patungong Tanza, Cavite upang magbigay ng kaunting pananalita sa kanilang selebrasyon ng kanilang anibersaryo.

Madaling araw pa ay nagising na ang mga kabataang kasama ko para magluto ng mga babaunin naming pagkain. Alas-6 na umaga nang tumulak ang apat na jeep kung saan sumakay ang halos 100 kataong kasama namin.

Sa byahe, kitang-kita ko ang kasabikan ng mga tao sa pupuntahan namin. Pupunta kame sa tabing-dagat. Pambihirang araw ito para sa kanilang karaniwang sa masikip at mahirap nilang komunidad ang araw-araw na nakikita. Kakaiba ang araw na ito dahil malinis na hangin, mapunong paligid, at saganang pagkain ang makikita namin. Sa Paranaque ay malapit lamang din sila sa dagat ng Manila bay, subalit kakaiba ang araw na ito dahil malinis ang dagat na pupuntahan ng grupo.

May dalawang oras din ang biyahe papuntang Tanza. Habang nasa daan ay kung anu-ano ang ginagawa ng mga kabataang sa kanilang kasabikan. May nagkantahan, nagtutuksuhan, basta ang ingay-ingay pero masaya ang mood ng lahat. Ang sarap sa pakiramdam habang humahampas ang hangin sa mukha gawa ng mabilis na takbo ng jeep. Sa mga ganitong pagkakataon ang sarap makapag-muni-muni at mag-emo.

Pagdating sa lugar, wala pa man sa dagat ay para na kameng rumaragasa sa malalakas na alon dahil sa maputik at baku-bakong daan papasok ng resort. Naisip ko tuloy, ayos ah – daig pa nito ang mga rides sa star city; libre pa! Hindi nga nagtagal, nastock na ang gulong ng jeep namin dahil sa maputik na daan. Lahat tuloy kame ay bumaba at tulong-tulong sa pagtulak.

Maya-maya pa nasa resort na kame. Dapat may kaunti munang orientation pero may pailan-ilan nang lumusong kaagad sa dagat at panay picturan ang marami. Nakakatuwa naman tingnan ang mga batang nagsiakyatan sa mga puno ng  bayabas ay kumakain sa taas ng puno. Sa kanilang lugar kasi sa palengke nalang sila na nakakakita nito.

Ako naman ay first time manguha ng tahong sa mga batu-batong bahagi ng dalampasigan. Sa pagkatuwa ko nga, tumigil nalang ako nung masugatan na ang kamay at paa ko sa panghuhuli.

Sa pagkain ng tanghalian, nakakatuwang tingnan ang mga tao na nagbibigayan ng kanilang mga inihandang pagkain. Ang  iba naman ay dinarang sa apoy ang mga tahong na kakahuli lang sa dagat at pantay na pinagsaluhan ng lahat.

Ito ang naunawaan kong nawawala na sa ating mga nakatira dito sa syudad. Kung minsan talaga ang kaunlaran ay nagdadala sa atin paatras imbes na abanteng paghakbang. Kung kailan sagana sa pagkain ang mundo dahil sa mabilis na produksyon gamit ang modernong teknolohiya, saka naman naging madamot at kanya-kanya ang mga tao.

Nasa siyudad nga ang maraming mga bagay subalit ang nawala naman ay ang esensyal na mga pangangailan para mabuhay. Lahat dito may bayad, lahat ay may katumbas na halaga, at walang mga puno na napaglalaruan at naaakyat ng mga kabataan. Lahat ng tao ay nagmamadali at hindi mapakaili. Kaya nung Makita ko ang pagbagal ng kanilang mga galaw hanggang sa tuluyang paghinto sa isang lugar at pagbibigayan ng kanilang mga pagkain at kwentuhan, ay para bang ibang mga tao ang nakikita ko. Malayo sa mga karaniwang tao na kahalubilo ko at nakakasabay sa matrapik na byahe sa Edsa, Araneta Ave., Quiapo at  Quirino Highway na mga laging stress at nakakunot ang noo. Ang mga taong iyon na nakita ko ay masasaya at may pagkakuntento.

Sa isang buong maghapong ito, ibang-iba ang mga kananayan, mga tatay at kabataang nakahalubilo ko. Kahit sa isang araw ay tila nakalimutan ng mga taong ito ang mga prolema. Sa isang araw ay nakita ng mga taong ito ang ganda ng simpleng pamumuhay na siyang kabaligtaran naman sa syudad. Sa siyudad na kumplikado, masikip, maingay at puno ng polusyon.

Siguro nga ito ang aral nito. Dapat kasabay ng pag-unlad- kailangan nating  isipin na ang pagbabago ay dapat na nagdudulot ng kagaanan sa pamumuhay ng mga tao. Ang bawat pag-unlad ay dapat na nagdadala ng sustenableng pagbabago sa pamumuhay ng tao. At dapat ang pag-unlad ay nagsisilbi sa lahat  anuman ang uri at katayuan ng mga tao.

Sa tuwing naguguluhan tayo, bumalik lang tayo sa mga lugar tulad nito. At makikita nating ang simple lang ng buhay, pinapakumplika lang ng magulong isip ng tao. Sa puntong ito, walang tunay na pag-unlad kung ang kalikasan naman at kultura ng pagiging makatao ay hindi napananatili.

Tunay na masarap magnilay kapag nasa payapang lugar!

 

Petty Crimes: Are you in?

Crimes. In every news I watch during primetime news show; it will not end without having news about crimes. Everyday, there are crimes committed. It’s as if people  to do this kind of activity.

The most alarming reality is those even youngsters are now committing all kinds of crimes. One example is the existence of Batang hamog in many main roads and highways in the country. They are there victimizing out riding motorist by robbing their valuable goods while their vehicles are in motion.

Perhaps, the alarming increase of poverty is one of the causes for this. As the latest survey of SWS says, 51.2% among Filipinos are now experiencing hunger. And because of it, many people resort to commit petty crimes like theft, snatching, etc. that may later lead to syndicate crimes like robbery, hold-up, prostitution, and others.

The problems went on when it already become part of their system thus make it no longer easy to be remedied.

But the pressuring reality here is that crimes at any form is happening and we might be the next victim or perhaps we might be the next to commit such, if the cyclical course of too much poverty would not be answered.

Civil Societies and it’s impacts to Good Governance

As they say, the abundance of Civil Society groups is the contribution of the Philippines to Democracy. We have various Non Government Organizations and Civil Societies that concentrate on the simplest up to the most complicated problems in the Philippine society.

We have proven it’s worth in many times in our history. They were among those who toppled down the Marcos Dictatorship amongst August 21 Movement, Social Action Group from the religious sector, Freedom from debt Coalition and others. The issues become more popularized by the survey done by Social Weather Station and Pulse Asia.

Unfortunately, its’ role become less than being reactionary. It only reacts on things happening in our society but offer no alternatives or solution in our problems as a nation. For many times it actually become part of the problem like such as what happened recently on the so-called Peace Bonds.

The Peace Bonds is a fund that was lent by the private sector through CODE-NGO and the government through DSWD, Presidential Commission on the Peace Process and the GSIS which main concern is to promote peace in the country and to pacify insurgency as well. The problem went out when the liquidation of the used funds went out. Only to find out that there are 50 Million unliquidated funds at this campaign. Most probably, it went to the hands of the few. There goes the problem of Corruption.

The problem here is that, it now become part of the colossal debt of our country.

This proves that while Civil societies in one hand is a proof of having a democracy, thus we have to allow them; however they have to be more responsible and be true to their role. There are also those fly-by-nigth NGO’s that we should diminish because this hinders the realization of our goal as a nation.

As they say, we have our rights, but these rights have their limitations and responsibilities.

Divide the Labor to Multiply

It is a social fact that tasks or responsibilities  whatever degree holds people in the society together. If we see, during the primitive society people occupy general positions wherein they do a variety of tasks and handle a large number of responsibilities. Why? Because at that time they only have spears, bow and arrow and stones as tools in production thus requiring more labor participation. On the other hand, the modern society has more specialized place and a much narrower range of tasks and responsibilities as machines and high technology develop in a fast pace after the industrial revolution in Europe. Thus, their responsibilities or tasks vary on the access and the development of the tools of production.

In performing their duties and tasks their commonality and differences forge solidarity among their ranks.

In the Philippine context, workers who experience the same and do the same jobs immediately forge solidarity among themselves. Competition is a natural occurrence if special benefits are acheived by those who can do better. But in experience, the prevailing spirit is the workers understanding that they all suffer from the same exploitative condition as they work under the same company rules and regulations. Such is the case of the first workers strike during the height of the Martial Rule in 1972 done by the La Tondeña workers. They asked for job security and a one Peso increase in salary.

The same is also true of the Sumilao Farmers who demanded for the distribution and the collective ownership of the land owned by the Cojuangco’s under the San Miguel Corporation.

These are people who upon understanding their common problems recognized the need to organize an organization that will serve as their vanguard in achieving their goal. Hence, organic solidarity could forged too; as long as the people involved abide by the principle of common good. Their differences is realized as part of the dynamism of running the group and democratic principle will be observed. This is present to People’s organization.

I hence remember a quotation which goes like this – revolution is the practice of democracy. The working class among others understand it well.

A Critique to Social Darwinism

 

It is true that society and an organism are comparable in its growth: baby to adult, simple to complex and differentiation of structure accompanied by the progressive differentiation of function. But the fundamental differences are aesthetics, unrealistic, elitist and liberal. Just like an organism a society forms a concrete whole. One can be free at a certain personal level but it cannot be so free as to be relatively dispersed. The whole society exists not only for an individual but the whole because an individual is part of a whole. Societies are formed in the process of man’s effort to survive it evolves in the understanding that no man can live in an island. It is from the basic understanding that our lives as social being are interspersed or interrelated directly or indirectly.

We find this reality in the Philippine context wherein from a people who clumped together to live near the shoreline “taga ilog” or those that live at the heart of our rich forest “aeta”, tagakaolo or near lakes “T’boli” or seas “muslims” we traversed the divisions from fighting off one tribe that is trying to subvert our territories or transgress our traditions and beliefs into fighting off the Spaniards in their efforts to colonize us by way of the cross or the sword.

The characteristics of a society depend on the social practice as an individual’s character depends on its social role. In every society one person play roles that further develop their consciousness. Such as the practice of the indigenous people who hunts together and divides food evenly into households; this has developed an individual consciousness that is neither greedy (for those who have more) nor weak (for those who have less). For the aeta who relies on the supply of nature to eat they have learnt to value nature by not polluting their resources. Societies developed a strata or class from the development of private property, the families of those who were treated with utmost respect sultan and datu became owners of slaves, fine jewelries and became rulers. This was further reflected in the Spanish era wherein Filipinos became their slaves as vast lands were grabbed and forced labor was implemented.

At the current time, the capitalists, landlords and bureaucrats are the ruling class while the laborer, the farmers and each employee were the lower class. Thus, it has been widely propagated that the whole exist merely for the benefit of the person when it should not be.

In every development of a society the exploitative class are overthrown by the exploited those that bear the burdens of daily toil and surplus production. Their conflicting interest which has resulted to different systems serves as man’s guide to living in a society. Common resources must be used for the common good; only a communal life will develop a perfect character.

 

Does Society Evolves?

Gerard Lhenski sees human societies as undergoing a process of change according to a dominant pattern known as “socio-cultural evolution”. He studied the different social types, first appearance and its characteristics. Indeed human societies do undergo societal changes base on its socio-cultural evolution or more aptly based on its mode of production.

Based on the pattern he created it can be observed that the way the society produces its basic necessities has a social impact on the living condition as well as the social practice of the human beings in a society. Also, as the social type changes, the emerging of the social classes are also noticeable such as the note that in 1960’s during post industrial the middle class expanded as the processing and control of information is being relied to the service sector.

In the Philippine society these changes social types wherein the Philippines whose industrial development was augmented by the trickling down effect of the Post modern era in First World country especially U.S. is trapped between a backward industry and an economy amassed by the surplus products from high technology. It has been merely subsumed into a consumer of surplus products and supplier of labor for the fast growing services sector (call center) as its labor force participation in the agriculture and industry aspect dwindle.

Amidst the full development of European and western countries the Philippines has remained backward. While foreign country’s rape our resources and vital minerals such as oil, deuterium and copper, gold etc. which are vital for the industrial development of a country. I guess it would then be vital to conduct a cultural ecology study in the Philippines.